منشا ترانسفورماتورهای توزیع را می توان به توسعه سیستم های جریان متناوب (AC) ردیابی کرد. مشخص شد که انتقال برق از مسافت طولانی با استفاده از ولتاژ پایین منجر به تلفات قابل توجهی می شود که نیاز به دستگاهی با قابلیت "افزایش-انتقال-پایین آمدن دارد." با بلوغ اصل القایی الکترومغناطیسی ترانسفورماتورها، ترانسفورماتورهای نمونه اولیه در سیستم های قدرت اولیه برای حل مشکلات تبدیل ولتاژ ظاهر شدند و پایه و اساس توسعه ترانسفورماتورهای توزیع را گذاشتند.
با گسترش مداوم شبکه های برق و رشد سریع تقاضای برق شهری و صنعتی، ترانسفورماتورهای توزیع به تدریج از ساختارهای ساده به تجهیزات استاندارد تبدیل شدند. از نظر مواد، آنها از هستههای آهنی معمولی و مفتولهای مسی اولیه به هستههای فولادی سیلیکونی با گرایش سرد{{1}غلات نورد شده-و سیمپیچهای مس/آلومینیوم با رسانایی بالا-پیوستند. از نظر ساختاری، آنها از سازه های باز به ساختارهای آب بندی شده{5}}روغنی تبدیل شدند و عملکرد عایق و قابلیت اطمینان عملیاتی را بهبود بخشیدند. در این مرحله ترانسفورماتورهای توزیع به طور گسترده در شبکه های توزیع برق شهری مورد استفاده قرار گرفتند.
تمرکز توسعه ترانسفورماتورهای توزیع به راندمان بالا، صرفه جویی در انرژی و هوشمندی تغییر کرده است. بلوغ مداوم طرحهای-با راندمان بالا،-تلفات کم، هستههای آلیاژی بیشکل، روغن عایق سازگار با محیطزیست، و فناوری ترانسفورماتور نوع خشک-بهطور قابلتوجهی کارایی انرژی و ایمنی آنها را بهبود بخشید. در همین حال، با توسعه شبکههای هوشمند، ترانسفورماتورهای توزیع شروع به ادغام عملکردهای نظارت آنلاین، کنترل از راه دور و تشخیص وضعیت کردهاند و تبدیل از "عملیات غیرفعال" به "عملیات هوشمند" را محقق میکنند و دامنه کاربرد بیشتر به سیستمهای انرژی توزیع شده و دسترسی به انرژی جدید گسترش یافته است.

